Yazılı basın açıklamasında bulunan Başvaiz Akpolat, şu ifadelere yer verdi; “Cenab-ı Hak, bütün varlıklar içerisinde en üstün ve en değerli varlık olarak insanı yaratmış ve onu bir takım fiziki ve ruhi yetenek ve kabiliyetlerle donatmıştır. İnsanoğlunun sahip olduğu bu değer ve yetenekler, bazen doğuştan hiç yok veya noksan olabilirken; bazen de sonradan bir hastalık veya kaza sonucu kaybedilip, insanı bedenen veya zihinsel olarak engelli duruma düşürebilmektedir.
Dünyanın her yerinde olduğu gibi ülkemizde deengelli insanlar bulunmaktadır. Bu kardeşlerimiz bilmelidirler ki; bu dünya bir imtihan yeridir. İnsanlar, imtihan dünyasında iyi-kötü, acı-tatlı olaylarla karşılaşabilirler. Sevindikleri anlar olduğu gibi üzüldükleri anlar da olur. Bazen nimetlerle bazen de çeşitli sıkıntılarla denenirler. Bir kısım insanların sıkıntıları diğerlerine göre daha fazla ve daha uzun süreli ve kapsamlı olabilir. Bu sıkıntılar, kimi zaman insanların kendi ihmal veya kusurlarından, kimi zaman da hiçbir kusur ve ihmalleri olmadığı halde, sorumsuz ve kural tanımaz insanlardan kaynaklanabilir. Bazı insanlar da imtihan vesilesi olarak doğuştan engelli olabilirler. Bu bakımdan,-hangi sebeple olursa olsun- engelli durumda olan kardeşlerimiz, maruz kaldıkları hastalık ve kayıplara sabretmeli; hiçbir zaman engelliliğin, kendileri için bir noksanlık veya kusur olduğu psikolojisine kapılmamalıdırlar.
Engelli olmak, hor görülme, itilip kakılma sebebi de değildir. İnsanlar, kendi tercihi olmayan durumlardan dolayı hiç kınanabilir mi? Hepimiz, görünüşe değil; gönle değer veren Allah’ın kulları değil miyiz? Bizim Peygamberimiz, “Allah sizin görünüşünüze, malınıza, mülkünüze bakmaz; yalnızca kalplerinize ve amellerinize bakar.” buyurmaz mı? Dinimize göre asıl üstünlük, Allah’a yakın olmak ve insanlığa hayırlı hizmetler sunmakta değil midir?
Engelli kardeşlerimize karşı duyarlı olmak, gereken ilgi ve desteği göstermek, insanî ve İslâmî görevimizdir. Sevgili Peygamberimiz (sav), “Bakıma muhtaç kimselerin sorumluluğu bize aittir” buyurarak ihtiyaç sahibi ve engelli kimselere toplum olarak sahip çıkılmasını istemiştir. Ayrıca kendileri de bizzat, hasta, engelli, özürlü ve muhtaç kimselere sahip çıkmış, onlara şefkat ve merhamet göstermiştir. Engelli kimselere yol göstermenin, görme engellilere rehberlik etmenin, işitme ve konuşma engellilerle anlayacakları şekilde iletişim kurmanın, ihtiyacı olanların ihtiyaçlarını karşılamanın Allah katında sadaka olduğunu bildirmiş, engelli insanları toplumun doğal birer üyesi olarak kabul etmiştir.
Her yönüyle bizler için üsve-i hasene, yani ideal bir örnek olan Rahmet Peygamberi Hz. Muhammed (sav), hayatı boyunca engellilere değer vermiştir.Bazı bedensel kusurları sebebiyle topluma katılmaktan çekinen ve bu yüzden çölde yaşamayı tercih eden, Zâhir isminde bir sahâbî vardı. Bu Zat, Efendimiz (sav)’e her gelişinde, yetiştirdiği ürünlerden hediyeler takdim ederdi. Zaman zaman pazardaki alışverişlerinde de Zâhir’e yardımcı olan Peygamberimiz kendisini çok sever ve ona sürekli iltifat ederdi. Bir gün Zâhir, Medine pazarında çölden getirdiği ürünleri satarken, Efendimiz (sav), sessizce gelip Zâhir`in gözlerini kapattı ve şakayla: “Bu köle satılıktır; almak isteyen var mı?”diye seslendi. Zâhir, boynu bükük ve hüzünlü bir edâ ile: “YâResûlallah! Vallahi benim gibi değersiz bir köleye kuruş veren olmaz!” deyince; Peygamber Efendimiz: “Hayır! Sen, hiç de değersiz değilsin! Aksine Allah katında çok kıymetlisin!” buyurdu.
Dinimiz, görmeyenin gözü, duymayanın kulağı, güçsüzün eli, konuşamayanın dili olmayı sadaka kabul eder. Buna mukabil, engelli birine engel olmayı, rahatsızlık vermeyi ise lanetler. Unutmayalım ki asıl engelliler aklını, gönlünü, kalp gözünü, elini, dilini bilgiye, şefkate, merhamete, hikmete ve ilahi gerçeklere kapayıp, insanlığını ayaklar altına alanlardır. Engelli pek çok kardeşimizin, engin gönül yapısıyla Allah katında çok değerli olabileceğini göz ardı etmeyelim.”
